John's Column

John's Column

WIM RATTINK

 

willem rattink                  (Wim Rattink op de tribune bij een wedstrijd van Quick 1888 met op de                                   achtergrond Louis Godschalk)

Wim is overleden. Corona sloeg toe. Wim kon grappen maken en mensen op een niet kwetsende wijze in de boot nemen. En dan overlijdt hij op 1 april. Je wilt het niet geloven, maar het is wel waar. De wereld is een stukje minder vrolijk geworden. Want vrolijkheid zat in zijn pakket omgangsvormen. Quick heeft daar ook van kunnen genieten.

Ik heb Wim sinds de coronaperiode niet meer gezien. Of misschien toch wel? In het begin van het huidige voetbalseizoen speelde de selectie in de competitie slechts één thuiswedstrijd. Wellicht was hij er toch bij. Ik herinner het me niet. Maar hij zat vaak op de overdekte tribune. En dan sloeg die vrolijkheid toe. Vooral via kwinkslagen. En voor de directe omgeving goed hoorbaar. Terecht, want vrolijkheid moet hoorbaar en liefst ook nog zichtbaar zijn. Er zitten regelmatig van die schreeuwlelijkerds op de tribune die negatief-kritische, soms kwetsende, bemoeizuchtige opmerkingen richting het veld dirigeren. Wim deed aan die min of meer beledigende sfeer niet mee. Als Quick het op het veld niet goed deed dan bezigde hij andere taal: moet ik daar mijn middag voor opofferen? Quick, er komt nog een helft aan! Quick, je moet de andere kant op! We zijn niet best vandaag, maar we gaan toch winnen! Laat die fluitist met rust en doe je werk!

Ik zou er nog veel meer kunnen opschrijven. Hij vertoonde tijdens de rust veelal mijn eigen frites-bakjes-gedrag. Om te voorkomen dat zijn bakje door andere tribune-Quickers geplunderd werd zorgde hij er wel voor dat zijn eigen plundering vlak voor het bestijgen van de tribunetrappen ten einde was. Ik herinner me nog mijn uitlating naar hem toe dat hij het weer voor elkaar had en dat hij toen antwoordde: degene die nog niet zo lang geleden overleden is kon er wat van, dus dat gevaar is weg, maar gezien andere kapers in de rust doe ik het toch maar zó! Dat leverde dan alleen maar gelach op.

Ik kwam Wim jarenlang regelmatig tegen in het centrum van Nijmegen. Hij woonde aan de S. Mathonsingel. Hij was zo ongeveer de buurman van de ouders van Thomas Verbogt en fietste regelmatig op door-de-week-se- dagen richting hotel Atlanta ( het huidige Karel). Hij stalde zijn fiets ( geen idee waar hij die gekocht heeft!!) dan aan de overkant op het trottoir voor V&D. Als ik met mijn vrouw in de stad was ging ik regelmatig daar lunchen en kwam ik er Wim tegen. Hij was vaak ook in gezelschap van een actieve NEC-er. Maar dat ging goed. Op het terras praatte hij niet alleen ( en soms veel), maar tegelijkertijd zag hij wie er nog meer op het terras zaten en hield hij de voorbijgangers in de gaten. En dan vertoonde hij eigenlijk datzelfde Quicktribunegedrag: John, zie je dat vrouwtje daar, wel ik ben wel een stuk ouder dan jij maar ik heb er nog wel oog voor; die man die daar zit mag hier eigenlijk niet komen, want die is veel te dik; ik betaal vandaag de koffie niet, want ik kom zó vaak. Ook de NEC-er had dan gevoel voor humor. Hij sprak op dat terras natuurlijk niet zo hard, want de mensen waren vooral vreemden. Qua hoorbaarheid kon hij zich bij Quick meer permitteren.

Wim was er ook op andere momenten. Hij was bij de uitvaartdienst van mijn zoon. Samen met Louis Godschalk. Dat deed me toen goed! En dat gevoel komt dan terug als ik deze tekst over Wim schrijf.

Velen zullen hem missen. Ik ook.

 

JOHN PETERS

10 (!!) APRIL 2021

 


LICHTPUNTJAAR

stadion_de_dennen.jpg
Vergeleken bij vorige jaren zijn er in de huidige decembermaand zowel binnenshuis als buitenshuis meer lichtpunten te zien. Er zijn zelfs meer lichtjes die er gekleurd op staan. Persoonlijk zie ik liever de gewoonheid. Zonder kleur. Heb gelukkig nog nooit een boom gezien met rood-zwarte lichtjes. Het moet wel helder blijven.

Voor veel mensen was het echt geen lichtpuntjaar. Dat geldt elk jaar, maar nu nadrukkelijker. Triest, jammer, vervelend, dramatisch. De afdeling voetbal werd/wordt natuurlijk ook geconfronteerd met de gevolgen van het virus. En op dit schrijfmoment zijn er wat dat betreft weinig lichtpunten te verwachten.

Maar….
Het afgelopen jaar is het voor de voetbalafdeling één groot lichtpunt geworden. We hebben nog niet zo lang geleden in zwaarder weer gezeten. Het is een verdienste van velen die Quick op de kaart aan het zetten zijn. Ik ga juist in deze tekst geen namen noemen. Dat is al te gewaagd. Maar er gebeurde het afgelopen jaar heel veel binnen de jeugdafdeling. Ook in samenhang met het voetbalinstituut Excellent. De jeugdafdeling groeide flink en blijft nog steeds groeien. Groei betekent ook gevolgen voor de organisatie, uitbreiding van vrijwilligers, meer materiaalbehoefte. Het heeft allemaal aandacht. Er is ook een grote groep vrouwen die al enkele jaren voetballend bij Quick door het leven gaat. Dat aantal neemt niet af. Het aantal zaalvoetballers stabiliseert enigszins en de mannelijke seniorenteams heeft in 2020 het aantal van 6 gehaald.

Op ander niveau hadden we in 2020 zo graag veel meer voor elkaar willen betekenen via te organiseren gezelligheidsavonden, vrijwilligersaandacht, live bingo-avonden en niet te vergeten een live-sint op bezoek. En we kunnen hierover met elkaar ook niet onderling praten. En dat is eigenlijk wel een erg groot gemis. We zien elkaar nu beduidend minder. Ook geen stampot-gesprekken. Het glaasje moeten we thuis drinken. We wensen elkaar het allerbeste toe in het nieuwe jaar. Maar veelal op een andere manier. Maar die wensen kennen geen beperkingen. Gelukkig maar.

De voetbalafdeling heeft een goed, bemoedigend 2020 jaar gehad. Dat gaat ook voor 2021 gelden.
EEN JAAR MET VEEL LICHTPUNTEN IN 2020. En die lichtjes blijven vanaf 1 januari gewoon aan!

Het bestuur wenst u persoonlijk veel lichtpunten toe in het nieuwe jaar. In eerste instantie zelfs

JOHN PETERS

December 2020


(Tom Hickford
bedankt voor de toffe foto !)


HET HAZENKAMP VAN QUICK

De Hazenkampseweg in Nijmegen. Sinds 1960 hoefde ik er niet meer te komen. Daarvoor voetbalde ik er als pupil/junior. In die tijd kwam ik er dus vaak. Ook met mijn vader en opa om er de zondagse wedstrijden te bekijken. Veelal met duizenden bezoekers. Ik bedoel vooral de jaren vijftig dus. De wederopbouwjaren van Nijmegen. Ook Quick (N) betreffende. Sportief gezien ging het goed. Quick floreerde aan de Hazenkampseweg, naast het terrein van SCE en NEC. Zij waren respectabele buren. Maar in Nijmegen was Quick DE club. Zelfs in Nederland drong dat door.

Zaterdag 12 september j.l. drong dat nog eens goed tot mij door. Pakweg 65 jaar later na mijn pupilperiode. Een organisatie in Nijmegen hield een tweedaagse fietstocht. Een Freedomtocht. In het teken van 75 jaar geleden. De bevrijding in Nijmegen en omgeving. Die organisatie vroeg de medewerking van Quick. Of wij aan die Hazenkampseweg een tussenstop voor fietsers konden verzorgen en aan die fietsende langskomers wat info konden geven over Quick in de jaren 40-45. Ondergetekende en dé historicus van Quick, Wim Veenendaal, gaven hier gehoor aan. Wim en ik zaten zaterdag tussen half twaalf en drie uur op een bankje aan die weg, in de buurt van de splitsing met de Marterstraat. Ooit een straat met veel Quickers als bewoners. Een echte Quickstraat. Tijdens de Freedomroute waren er veel fietsers  die gebruik maakten van die tussenstop. Wim en ik gaven dan info over dat verleden van Quick uit de tijd van vlak voor de oorlog, tijdens en  vlak daarna. Toegespitst op de Hazenkampseweg. Vele fietsers – komend uit alle windstreken – hadden een gewillig oor. Vooral het boekwerk van voormalig algemeen voorzitter Louis de Wijze trok belangstelling. Zodanig, dat zijn boek “ Ontsnapping uit de dodenmars” door belangstellenden besteld zou gaan worden. Maar ook het onderwerp joden in de oorlog/joden bij Quick kreeg een gewillig oor. Alsmede Quick als centrale sportclub in Nijmegen met meer sporten dan alleen voetbal. Wim en ik hadden tegen het einde van de tocht de handen vol aan uitleg tegenover fietsers die dus bij ons een stop hielden.

Een bijzondere dag. Ook voor mensen die aan of in de buurt van de Hazenkampseweg wonen en op ons af kwamen. En die zelfs ons nog iets konden vertellen over de toenmalige accommodatie aan de Hazenkampseweg.  Met als voorbeeld de boom die ooit opgroeide aan de rand van het toenmalige clubhuis. Dus ruim 60 jaar geleden. Een boom die er nog is. Die volgens Tijs Hoogenboom (de broer van Henk), die deze middag langskwam , de cricketboom werd genoemd, vanwege het gegeven dat cricketers op zich niet zoveel bewegen en onder die boom bij felle zonneschijn of regenbui even rustig konden schuilen. Quick was toen niet alleen voetbal.

En persoonlijk deed deze Freedommiddag  mij erg veel. Wim ook. De eigen herinneringen dus! En om dan op het eind van die middag van de twaalfde september gewoon weer naar Quick te gaan om een bekerwedstrijd te gaan bezoeken. Althans dat was de gang van Wim. Ik ging naar Groesbeek. Om de dag en het stukje verleden nog eens te overdenken. Om in de loop van de avond via Wim te vernemen dat Quick de derde bekerwedstijd had verloren. Maar Wim en ik hadden die dag voor Quick winst gemaakt. Aan de Hazenkampseweg van september 2020.

JOHN PETERS

september 2020

 

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!